“MATRIARCAS”, CON MONTSE FAJARDO, N’A LIBREIRA

O Día Internacional da Muller celebrámolo n’A Libreira (O Temple, rúa Luís Seoane), onde cada vez se fai máis natural a celebración de actos de interese cultural, lúdico e de pór sobre a mesa o pensamento, algo enormemente necesario nos tempos en quen andamos.

E o que n’A Libreira nos congregou non podía ser máis ad hoc, pois Montse Fajardo presentaba a segunda edición do seu libro Matriarcas, subtitulado “Mulleres en pé de vida”, que está a ser un grande suceso, evidenciado polo feito de se esgotar a primeira edición (novembro de 2012) en menos de tres meses. Trátase de dez historias, de dez mulleres que de un xeito ou outro se viron na obriga de sairen para adiante nos anos da posguerra. Montse Fajardo entrevistounas unha a unha, dando as voltas en cada caso requeridas, e o resultado é un relato apaixonante onde a voz da autora se confunde en atinado logro coa das protagonistas a quen deixa paso para seren elas as que o lector acaba por ter no primeiro plano da percepción.

Pola miña parte foi tamén un pracer colaborar no acto, co acompañamento amigo de Xosé Taboada, e interpretei, como xa anunciara, cancións de mulleres, de amor e de revolta. Así que foron Impre(ci)sión (poema de Pilar Pallarés), Co seu xordo e constante mormorío (Rosalía de Castro), Red rose, proud rose, sad rose (Manuel Rivas), Ámame anarquista (Claudio Rodríguez Fer) e Estación (Luísa Villalta). Gostei especialmente de comunicar cos amigos e amigas que, tamén desde o público, participaban activamente na maxia do espectáculo, coa voz de Montse Fajardo a ler pequenos fragmentos dos relatos na alternancia da música. Gostei de interpretar Ámame anarquista despois de tanto tempo, retomar unha outra vez a palabra secreta de Pilar en Impre(ci)sión e reactualizar, como en tantas ocasións, o Red rose… de Manuel Rivas. Mais eu sei, porque todo se sabe, que emocionou a lembranza da Luísa nesa Estación que aínda teño inédita, e para min mesmo está a ser un forte impacto o poema de Rosalía Co seu xordo e constante mormorío, cuxa música foi apenas estreada o vinte e catro de febreiro, no día do seu aniversario. Sempre lle tiven un aquel misterioso a ese poema. Trinta anos de presenza. Esa teima da morte no mar. Esa vertixe. Ese poema de amor. De amor fatal. Ou talvez non. Acaso todo flúa como no mar de Alfonsina, “que se el me chama sen parar, eu teño / unhas ansias mortais de apousar nel”.

Esta entrada foi publicada en A Libreira, Claudio Rodríguez Fer, Concertos, Cultura, Haberá Primavera, Letras galegas, Luísa Villalta, Manuel Rivas, Matriarcas, Montse Fajardo, Pilar Pallarés, Presentación, Recital, Rosalía de Castro, Sen categorizar, Xosé Taboada. Garda a ligazón permanente.